The End of Story...Lanta

posted on 24 Apr 2008 13:50 by prettygirl-lanta in MyMemory

ถึง........พี่อรรถ

           วันสุดท้ายของเราก็มาถึงซักที 24 เมษายน 2551 นี่คงเปนสิ่งสุดท้ายแล้วจิงๆที่อ้อมอยากให้พี่ได้เห็น มันไม่ได้มีอะไรสำคัญเลย แต่มันเป็นเรื่องราวและความรู้สึกทั้งหมดที่พี่ไม่เคยรู้ พี่กำลังจะแต่งงาน 17 พฤษภาคม นี้ วันแรกที่พี่บอกเรื่องนี้กะอ้อม รู้มั้ยว่าช๊อกไปเลย ทำอะไรไม่ถูกขับรถไปร้องไห้ไป แล้วก็ไม่รู้ว่าจะไปไหน อ้อมไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรเลย ตั้งใจแล้วว่าจะไปหาพี่ก่อนสงกรานต์ มีเวลาตั้ง 1 อาทิตย์แหนะ จองตั๋วไว้ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ กะว่าครั้งนี้จะไม่ทำเซอร์ไพร้แล้ว เพราะครั้งที่แล้วทำแล้วมันผิดพลาด แต่ก็ต้องเจอพี่เซอร์ไพร้แทน ไม่รู้เลยว่าตัวเองรู้สึกยังไงที่ได้ยิงครั้งแรก รู้แต่ว่าอยากให้มันเป็นแค่ความฝัน พอตื่นมามันจะได้หายไป แต่วันนี้พี่ก็มาบอกว่าอ้อมไม่ได้ฝันไปนะ อ้อมรู้แล้วว่ามันเปนเรื่องจิง ตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าวันนี้มันมาถึง อ้อมจะต้องทำยังไง ความรักที่อ้อมมีต่อพี่ พี่อาจจะไม่เรียกมันว่าความรัก แต่สำหรับอ้อมแล้ว อ้อมคิดอย่างงั้น อ้อมยอมรับว่าอ้อมเปนคนใจแคบ อ้อมเลือกที่จะรับรู้แค่นี้ เพราะถ้าอ้อมต้องรู้มากไปกว่านี้ อ้อมคงจะต้องตายแน่ๆ พี่รู้ดีว่าอ้อมต้องทนกับความรู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหน อ้อมไม่เคยคิดโกรธ หรือเกลียดพี่แม้แต่น้อย อ้อมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอ้อมถึงเกลียดพี่ไม่ลง ทั้งๆที่อ้อมต้องทนสุขๆดิบๆ ไม่มีความสุขที่สุดซะที เรื่องราวของเราตั้งแต่วันแรกที่เรารู้จักกัน อ้อมยังจำมันได้ดี 29 ตุลาคม 2548 พี่พาอ้อมไปนั่งที่สะพานปลา แล้วเราก็คุยกัน ใจอ้อมมันเริ่มหวั่นไหวตั้งแต่ที่พี่ส่งข้อความมาหาว่า "Where r u my pretty girl?"  ทุกวันนี้อ้อมเก็บข้อความและอีเมลที่พี่เคยส่งให้ไว้เกือบทุกอัน โปสการ์ดที่พี่ทำให้รูปช่อดอกไม้ หรือแม้แต่รูปภาพขอเรา มันยังอยู่และถูกเก็บไว้อย่างดีเสมอ แค่หวังไว้ว่าซักวันอาจจะได้ใช้มัน แต่มาถึงณ.วันนี้มันคงจะไม่ได้ใช้แล้วหละ(คงไม่ได้ใช้จิงๆแล้ว) ความรักของอ้อมกับของพี่มันคงไม่เหมือนกัน อ้อมถึงได้รู้สึกเสียใจมากจนไม่สามารถยอมรับมันได้ พี่เคยพูดเสมอว่าความรักมันคือการที่เห็นคนที่เรารักมีความสุข แต่สำหรับอ้อมมันอาจจะใช่ แต่มันคงไม่ใช่ตอนนี้ พี่บอกอ้อมว่า "เราห่างกันนานแล้ว พี่เลยบอกเรื่องที่พี่จะแต่งงาน" พี่รู้มั้ยเหมือนพี่เอามีดมาแทงที่หัวใจอ้อมเลย เจ็บจนพูดอะไรไม่ออกได้แต่หนีออกมาตั้งหลัก พี่บอกว่าพี่ชดใช้ให้อ้อมไม่ได้ในชาตินี้ แต่อ้อมก็ขอว่าไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้า อย่าให้เราเจอกันแบบนี้อีกเลย เพราะอ้อมคงรับไม่ไหวแล้ว ขอแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว อย่าให้อ้อมต้องเจ็บปวดมากไปกว่านี้เลย อ้อมอโหสิกรรมให้ทุกอย่าง และขอให้พี่มีความสุขกับสิ่งที่พี่เลือก และขออย่าให้เราต้องเจอกันอีกเลย ดีใจที่สุดในที่สุดพี่ก็บอกรักอ้อมซะที หลังจากที่อ้อมรอฟังมาตลอดที่เรารู้จักกัน ถึงแม้ว่าบอกในวันที่มันสายเกินไป อ้อมทำบล็อกนี้ขึ้นมา เพราะอยากจะให้พี่รู้ความรู้สึกที่ไม่เคยบอก หรือพี่ไม่เคยจะฟัง อ้อมตั้งใจว่าจะให้พี่เจอเองซักวันโดยบังเอิญ เผื่อว่าโชคชะตาจะทำให้พี่เห็นมันโดยที่อ้อมไม่ต้องบอก แต่ว่ามันคงไม่มีทาง เรื่องนี้คงเป็นเรื่องสุดท้ายที่จะเขียน เพราะมันคงไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว ขอให้มีความสุขและโชคดีกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ลาก่อน

 

รักพี่มากจริงๆ

 

Photobucket Photobucket Photobucket